są to z reguły stale o dużej zawartości dodatków stopowych i małej zawartości węgla, dwufazowe, tj. ferrytyczno-martenzytyczne lub ferrytyczno-austenityczne, przy czym chodzi tu najczęściej o wysokotemperaturowy ferryt δ.
Stale stopowe, zwykle bardzo drogie, używane są w zastosowaniach specjalnych, tam gdzie jest to uzasadnione ekonomicznie.
Oznaczenia stali stopowych W normach europejskich stosuje się dwa typy oznaczeń: system cyfrowy, w których każdy typ stali ma swój unikatowy kod liczbowy. Np. kod „1.4301” oznacza stal („1”) w klasie „4”, tj. odporną na korozję lub żaroodporną. W tej klasie kod „43” oznacza grupę gatunkową stali odpornych na korozję, o zawartości powyżej 2,5% Ni, lecz bez Mo, Nb i Ti. Ostatnia liczba („01”) wskazuje numer stali na liście grupy gatunkowej. system znaków, w którym podaje się kolejno: opcjonalny symbol X wskazujący, że stal zawiera dodatek stopowy w ilości >5%, procentowa zawartość węgla ×100, symbole chemiczne wszystkich dodatków stopowych w kolejności od największej do najmniejszej zawartości danego pierwiastka oraz liczb rozdzielonych dywizami określającymi zawartość procentową wymienionych wcześniej pierwiastków (brak liczby oznacza zawartość <1%). Np.