Ostatnie wiarygodne szacunki liczebności populacji pochodzą z 2009.
Do zagrożeń należy utrata środowiska naturalnego poprzez wycinanie lasów i krzaków, pozbawiające sorkonosy okrywającego ziemię piętra koron, ściółki, ale i zwalonych pni mogących służyć za kryjówki. Niszczącą rolę odgrywają także pożary. Na sorkonosy polują także ludzie i psy. W ostatniej dekadzie XX wieku odławiano rocznie aż 3000 osobników. Po prawdzie nie polowali oni celowo na sorkonosa złotozadego, jako że z jednej strony jego mięsa uchodzi za niesmaczne, z drugiej nie daje się złapać na przynętę i nie ma ustalonych leśnych ścieżek, nie stanowi więc łatwej zdobyczy. Liczne schwytane osobniki stanowiły więc raczej przypadkowo odłowione, złapane w pułapki zastawiane z myślą o innych zwierzętach, w tym pokrewnym długoszku czteropalczastym. Aczkolwiek plemię Giriama istotnie polowało na sorkonosy. Nie wydawało się też, by taki odłów wpływał jakoś istotnie na wielkość populacji sorkonosa złotozadego. Podjęto pewne próby zmniejszenia liczby zakładanych pułapek, niekoniecznie jednak skuteczne. Heritage podejrzewa, że w związku z rosnącą populacją człowieka w Kenii odłów od tego czasu mógł się zwiększyć. Ponadto fragmentacja populacji uwrażliwia je na rolę czynników losowych. Całkowity zasięg wynosi poniżej 5000 km², w tym wspomniany rezerwat Arabuko-Sokoke liczy 372 km².