Ryjkonosowe ewoluowały prawdopodobnie w środowisku pozbawionym istotnej konkurencji. Wykształciły zespół specyficznych adaptacji, obejmujący myrmekofagię, specyficzny chód, brak gniazd. Łączą dzięki temu cechy spotykane u hiętkojęzykowych i antylop.
Zagrożenia i ochrona IUCN uznaje sorkonosa złotozadego za gatunek zagrożony wyginięciem (EN). Pozostało około 13000 osobników, ale całkowita liczebność populacji spada. Dokładniejsze badania dotyczą Gede Ruins National Monument oraz lasu Arabuko-Sokoke. W latach siedemdziesiątych XX wieku w Gede Ruins żyło wedle szacunków Rathbuna około 70 sorkonosów złotozadych, dwie dekady później nie znaleziono nawet 15 zwierząt. Podniesiono potem wysiłki celem ratowana gatunku drogą eliminacji nękających go psów. W efekcie w 2008 doliczono się dwudziestu sztuk. W 1993 populacja z Arabuko-Sokoke liczyła jakieś 20000 zwierząt, po czym w ciągu następnych trzech lat spadła gwałtownie do 14000. Między 1996 a 2008 spadek postępował, acz znacznie wolniej, liczebność obniżyła się o około 9%. Innych rejonów występowania sorkonosa złotozadego nie poddano tak dokładnym badaniom, ale wydaje się, że i na nich liczebność populacji spada. Wszystkie są mniejsze od Arabuko-Sokoke i leżą w pierścieniu 100 km odeń.