mały|Przedstawienie naguala autorstwa artysty ludowego Jacoba Angelesa Ojedy z San Martin w Oaxace Nagualizm – termin używany w antropologii i etnografii do określenia zespołu wierzeń występujących w wielu rdzennych kulturach Mezoameryki. Jego podstawą jest przekonanie o istnieniu indywidualnego, nieludzkiego „alter ego” człowieka, najczęściej w postaci zwierzęcia, z którym ludzki los jest ściśle powiązany.
W różnych tradycjach mezoamerykańskich odpowiednik tego pojęcia określany jest odmiennymi nazwami, m.in. jako tonal (u Meszików), way (u Majów z Jukatanu) lub vayijelal (u Tsotsilów), popularnie nazywany jest również nagual. W ujęciu nagualizmu każdy człowiek od chwili narodzin posiada duchowego towarzysza – zwierzę, roślinę lub rzadziej zjawisko naturalne – którego kondycja wpływa bezpośrednio na zdrowie, szczęście i los danej osoby. Relacja ta nie ma charakteru totemicznego w sensie kolektywnym, ponieważ dotyczy jednostki, a nie całej grupy społecznej czy klanu.
W niektórych wariantach wierzeń szczególne osoby, zazwyczaj uzdrowiciele lub czarownicy, zwani „nagualami”, posiadają zdolność świadomego przyjmowania formy swojego zwierzęcego odpowiednika lub oddziaływania na niego.