Po raz pierwszy tego określenia użył Joseph Raphson w swojej pracy De spatio reali, opublikowanej w 1697 roku.
Terminem „panteista” posłużył się także irlandzki pisarz John Toland w swojej pracy z roku 1705 Socinianism Truly Stated, by a Pantheist.
W 1828 roku filozof niemiecki Krause wprowadził termin panenteizm, aby odróżnić swoją teorię idealistyczną od panteizmu.
Ostatnie wydarzenia Wiek XX był okresem ponownego odrodzenia panteizmu. Współgrała ona z rozwijającą się społeczną świadomością ekologiczną. W 1954 Albert Einstein napisał: „słowo Bóg jest dla mnie niczym więcej, jak wyrażeniem i owocem ludzkiej słabości, Biblia zbiorem treści o szacunku i miłości, ale nadal prymitywnych legend, które są niemniej jednak bardzo dziecinne”, „Nie wierzę w osobowego Boga i nigdy temu nie zaprzeczałem, nawet wyrażałem się jasno”. Swoje panteistyczne wierzenia wyraził następująco: „Jeżeli jest we mnie coś, co może zostać nazwane religią, to jest to bezgranicznym podziwem dla struktury świata, którego obraz objawia nam nasza nauka”.
Podział Panteizm można pojmować najprościej dwoma antagonistycznymi stanowiskami: naturalistycznie spirytualistycznie (które jest również pewnym stanowiskiem idealizmu)