Baldwin I Flandryjski (ur. w lipcu 1172E. Brandenburg, Die Nachkommen Karls des Großen, Leipzig 1935, s. 45, podaje, że Baldwin urodził się w lipcu 1171., zm. 1205) – pierwszy cesarz Cesarstwa Łacińskiego jako Baldwin I, hrabia Flandrii (jako Baldwin IX) i Hainaut (jako Baldwin VI), jeden z przywódców IV wyprawy krzyżowej, której efektem było zdobycie Konstantynopola i podbicie większej części Cesarstwa Bizantyjskiego.

Dzieciństwo i młodość Baldwin był synem Baldwina V z Hainaut i Małgorzaty I, hrabiny Flandrii, siostry Filipa Alzackiego. Po bezpotomnej śmierci Filipa, tytuł i władzę nad Flandrią odziedziczył jego szwagier Baldwin V (jako Baldwin VIII), a po nim jego syn (siostrzeniec Filipa) Baldwin VI (jako Baldwin IX).

W 1186 Baldwin wziął ślub z Marią z Szampanii (zm. 1204), córką hrabiego Henryka I z Szampanii i Marii, córki króla Francji Ludwika VII. Według przekazu kronikarza Gisleberta małżeństwo było zawarte z miłości i bardzo udane, choć Baldwin wykazywał więcej predylekcji do modlitw niż do łożnicy.