Jako syn związkowca przełamał stereotyp angielskiego mistrza tenisowego, bogatego arystokraty. Stał się na długie lata symbolem sukcesu tenisa brytyjskiego; od jego zwycięstwa na Wimbledonie w 1936 roku, Wielka Brytania czekała na kolejnego mistrza swojego najważniejszego turnieju aż do 2013 roku, kiedy to zwyciężył Andy Murray. Perry grał także skutecznie w reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa. Odniósł 45 zwycięstw w 52 pojedynkach (34 zwycięstwa w 38 meczach singlowych), prowadząc zespół narodowy do zdobycia trofeum w 1933 roku. Brytyjczycy przełamali tym samym okres dominacji Francji, a zarazem ponad 20-letni czas własnych porażek w Pucharze. Obecność Perry’ego w drużynie przesądziła o skutecznej obronie Pucharu Davisa w trzech kolejnych latach, do 1936 roku włącznie. thumb|Pomnik Freda Perry’ego na obiekcie wimbledońskim Poślubił aktorkę amerykańską Helen Vison i przyjął obywatelstwo USA, w czasie II wojny światowej służył w armii amerykańskiej. W 1947 roku ostatecznie zakończył karierę sportową;