To jednak nikogo nie zobowiązuje.
W krajach Unii Europejskiej kryteria zaliczenia do kolei dużych prędkości zostały określone w Załączniku I do dyrektywy Rady 96/48 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkościDz. Urz. L 235z 17.9.1996, s. 6, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 17, s. 152, z późn. zm.: jako linie zbudowane specjalnie dla dużych prędkości, pozwalające na osiąganie prędkości równej lub większej niż 250 km/h (i odpowiadający temu wymogowi tabor), jako linie o standardzie dostosowanym do dużych prędkości, pozwalające na osiąganie prędkości rzędu 200 km/h (i odpowiadający temu wymogowi tabor), jako linie o standardzie dostosowanym do dużych prędkości, które mają szczególne cechy będące rezultatem ograniczeń topograficznych lub planowania przestrzennego miast, na których prędkość musi być dostosowana do warunków (a tabor – przy największej możliwej prędkości na pozostałych liniach).
W innych krajach stosuje się niższe progi prędkości kwalifikującej linię do kategorii kolei dużych prędkości i przykładowo w USA wynosi ona według od 110 mph (177 km/h) do 150 mph (241 km/h).
Pociąg na poduszce magnetycznej Maglev jest posiadaczem światowego rekordu prędkości wynoszącego 603 km/h.