Łubin ten (jak i inne) jest też trujący dla zwierząt – m.in. koni, bydła, świń i owiec. Zwierzęta raczej omijają łubin ze względu na gorzki smak, ale zatruwają się w przypadku karmienia paszami zawierającymi ten gatunek. Zachowuje trujące właściwości także w kiszonkach. Owce trują się w przypadku spożywania przez kilka dni dawek przekraczających 0,5 kg ziela lub 0,1 kg nasion. Działanie toksyczne nie dotyczy odmian odgoryczonych (ze zminimalizowanym udziałem alkaloidów). Łubin trwały jest relatywnie mniej toksyczny niżeli inne łubiny nieodgoryczone (łubin żółty, biały i wąskolistny).
W Polsce na wsi funkcjonowało przekonanie, że toksyny łubinu wydzielane są do powietrza, zwłaszcza w ciepłe i słoneczne dni, przez co zasypianie w okolicy kwitnących łanów grozi śmiercią. Nie ma dowodów, aby do zatrucia mogło dojść tą drogą.
Genetyka Liczba chromosomów 2n = 48, przy czym gatunek opisywany jest jako tetraploid lub oktoploid z podstawową liczbą chromosomów x=12. Rozmiar genomu (2C) wynosi od 1,62 do 1,70 pg.