W lingwistyce funkcjonuje pojęcie języków malajskich, które oprócz języka malajskiego obejmuje szereg innych blisko spokrewnionych języków austronezyjskich. Na gruncie językoznawstwa nie wypracowano precyzyjnego rozróżnienia między językami malajskimi (odrębnymi językami austronezyjskimi) a różnymi dialektami j. malajskiego właściwego. Standard ISO 639-3 odnotowuje istnienie tzw. makrojęzyka malajskiego (kod: msa), w ramach którego grupuje szereg powiązanych języków malajskich.
W przeciwieństwie do wielu innych języków Azji Południowo-Wschodniej (choć zgodnie ze specyfiką języków austronezyjskich) malajski nie jest językiem tonalnym. Jest zapisywany alfabetem łacińskim, który w ogromnej mierze wyparł wcześniejsze pismo arabskie.
Piśmiennictwo mały| na Sumatrze stanowi najstarszy zachowany tekst w języku staromalajskim.|lewo Najwcześniejsze próbki pisanego języka malajskiego, w postaci kamiennych zapisów z VII w. n.e., zostały odkryte w południowej Sumatrze i na wyspie Bangka (dzisiejsza Indonezja). Na Sumatrze znaleziono najstarszą znaną inskrypcję w języku staromalajskim (), datowaną na 682 lub 683 r. Odkrycia tej inskrypcji dokonał w 1920 r. Holender M. Batenburg w Kedukan Bukit (Sumatra Południowa), nad brzegiem Tatangu, dopływu rzeki Musi. Jest to niewielki kamień o rozmiarach 45 cm × 80 cm.