W językach słowiańskich formy aorystu drugiej i trzeciej osoby liczby pojedynczej są identyczne i mają końcówkę zerową.
Jednak w języku polskim aoryst nie wymarł zupełnie. Zmodyfikowany aoryst czasownika „być” był później używany do tworzenia trybu życzącego (stąd partykuły „oby”, „gdyby”, „aby” oraz „żeby”), a współcześnie jest używany do tworzenia trybu przypuszczającego (w nawiasie dla porównania aoryst „być” w staropolszczyźnie): l. poj.l. mn.1. os.bym (bych)byśmy (bychom)2. os.byś (by)byście (byście)3. os.by (by)by (bychą)
Ponieważ w polskim „byś” i „byśmy” zostały wprowadzone dopiero później i nie pochodzą bezpośrednio z aorystu, lepiej to widać w języku czeskim, gdzie współcześnie pełni tę samą funkcję, co w polskim (w nawiasie aoryst z staroczeskiego): l. poj.l. mn.1. os.bych (bych)bychom (bychom)2. os.bys (by)byste (byste)3. os.by (by)by (bycho)
W języku chorwackim formy aorystu i imperfectum zachowały się jedynie w języku pisanym. Na początku XXI wieku zauważono ich częste stosowanie w języku potocznym w SMS, ze względu na krótkość formHana Jirásková, Chorvatština nejen pro samouky, LEDA 2009, str.