W latach 1930–1933 był posłem na Sejm III kadencji z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). W latach 1932–1934 był wiceprezesem Banku Gospodarstwa Krajowego i komisarzem generalnym Pożyczki Narodowej.

W sierpniu 1934 roku władze sanacyjne wyznaczyły go na stanowisko komisarycznego prezydenta Warszawy. Ponieważ objął stanowisko bez demokratycznego mandatu, opinia publiczna stolicy przyjęła go początkowo chłodno. W ciągu pięcioletnich rządów zrealizował szereg inwestycji, obejmujących m.in. rozbudowę miejskiej sieci komunikacyjnej i urządzeń komunalnych, budowę nowych szkół oraz instytucji ochrony zdrowia i opieki społecznej. W 1935 roku zainicjował akcję „Warszawa w kwiatach i zieleni”. Podejmował działania w celu zachowania historycznego dziedzictwa stolicy, m.in. powołując Komisję Opieki nad Zabytkami Warszawy i Muzeum Dawnej Warszawy. Działał także na rzecz rozwoju turystyki i wzmocnienia lokalnego patriotyzmu. Pod jego patronatem opracowano szeroko zakrojone plany rozwoju i rozbudowy stolicy, których ze względu na brak funduszy i wybuch II wojny światowej w większości nie zrealizowano. Zaangażował się w również działalność Obozu Zjednoczenia Narodowego.