W latach 1938–1939 pełnił mandat senatora V kadencji.

Po rozpoczęciu niemieckiej agresji pozostał w Warszawie, przyczyniając się swoją postawą do opanowania panicznych nastrojów i żywiołowej ewakuacji. Powołany 8 września przez gen. Waleriana Czumę na stanowisko Komisarza Cywilnego przy Dowództwie Obrony Warszawy, stał się przywódcą cywilnej obrony stolicy i symbolem jej oporu przeciwko niemieckiemu najazdowi. Po kapitulacji nie skorzystał z możliwości ucieczki lub przejścia do konspiracji. Przez niespełna miesiąc nadal sprawował swoją funkcję, podejmując działania zmierzające do ponownego uruchomienia miejskiej infrastruktury i ulżenia losowi ludności cywilnej. Jednocześnie zaangażował się w działalność rodzącego się Polskiego Państwa Podziemnego. 27 października 1939 roku został aresztowany przez Gestapo w gmachu ratusza. Przez kilka tygodni był przetrzymywany przez Niemców w warszawskich więzieniach, a pod koniec grudnia 1939 roku został wywieziony w nieznanym kierunku. Data, miejsce i okoliczności jego śmierci pozostają nieznane.

Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się 19 sierpnia 1893 roku w domu przy ul. Dobrej 7 na warszawskim Powiślu. Był najmłodszym z trzech synów Alfonsa Karola Starzyńskiego i jego małżonki Jadwigi z Lipskich. Ochrzczono go w kościele św.