Czas spędzony w ONCE zaowocował jednak przede wszystkim dwoma generalnymi zwycięstwami we francuskiej etapówce Critérium du Dauphiné Libéré. Sukcesy w tym bodaj najtrudniejszym obok Tour de Suisse mniejszym wyścigu etapowym były potwierdzeniem talentu Szwajcara i podstawą do przypuszczeń, iż w niedługiej przyszłości stanie on również na podium największych wyścigów etapowych.
Ściganie dla Festiny Z Hiszpanii Dufaux przeniósł się do Francji, gdzie w drużynie Festina spędził kolejne cztery lata. U nowego szefa Bruno Roussela stał się żelaznym członkiem składu szykowanego co rok na występ w Tour de France. W praktyce Szwajcar wyrósł na najwartościowszego pomocnika "bożyszcza" francuskich kibiców Richarda Virenque'a i zarazem wicelidera całej ekipy. W 1995 roku wygrał ponownie czerwcowy Route du Sud, zaś okazał się najlepszy w "generalce" Vuelta a Burgos po drodze wygrywając najtrudniejszy górski etap z metą pod Laguna Negra de Neilla oraz kończącą wyścig niespełna 10-kilometrową czasówkę. Sezon 1996 rozpoczął "złotą erę" w karierze szwajcarskiego górala.