kula musiała zostać ponownie uszczelniona. Do 3 października 1969 r. wykończono wnętrze i ukończono pawilon wejściowy. Po 53 miesiącach budowy wieża została ukończona, pomimo wszystkich przeciwności, w „rekordowym” czasie. Ostateczny koszt wyniósł 132 milionów marek.
Budynek, oficjalnie nazywany wieżą TV i VHF Berlin, był w październiku 1969 roku drugą co do wysokości wieżą telewizyjną na świecie. Jedyną wyższą wieżą była wieża telewizyjna Ostankino w Moskwie. W tym samym czasie, po wieży w Moskwie i Empire State Building w Nowym Jorku, był to trzeci co do wysokości wolnostojący budynek w tamtych czasach.
Od momentu otwarcia W dniu 3 października 1969 Walter Ulbricht wraz z żoną Lotte i delegacją wysokich rangą towarzyszy, w tym Güntera Mittag, Herberta Warnke, Paula Verner, Rudolpha Schulze, Ericha Honeckera, Wernera Lamberza i Ericha Mielke, dokonali uroczystego otwarcia wieży telewizyjnej i zainicjowali nadawanie programu drugiego programu państwowej telewizji NRD, DFF 2. Oznaczało to początek nadawania telewizji kolorowej w NRD na dwóch kanałach. Dla publiczności wieża jest dostępna od 7 października 1969 roku, tj. od Dnia Republiki.