Typowy układ trzech pomieszczeń nawiązywał do triady boskiej: Tinia, Uni i Menrva (odpowiednio rzymskie: Jowisz, Junona i Minerwa).
Materiały i konstrukcja Świątynie etruskie wznoszono z nietrwałych materiałów – drewna, suszonej cegły i gliny. Fundamenty wykonywano z tufu, lokalnego kamienia wulkanicznego, łatwego w obróbce, który twardniał po zetknięciu z powietrzem. Dach miał niewielkie nachylenie i był pokryty dachówkami z terakoty, które chroniły konstrukcję drewnianą przed wilgocią. Szerokie okapy zabezpieczały ściany przed deszczem.
Ściany pokrywano tynkiem lub stiukiem, który polerowano lub malowano, nadając mu połysk. Zastosowanie organicznych materiałów sprawiło, że z samych budowli zachowały się jedynie fundamenty i elementy dekoracyjne z terakoty, natomiast forma świątyń jest dziś znana głównie z opisów i rekonstrukcji.
Dekoracja Etruskowie nie zdobili świątyń w sposób typowy dla architektury greckiej, zamiast tego używali płaskorzeźbionych płyt z terakoty, antefiksów i akroteriów.
Antefiksy – płaskie, malowane ozdoby wieńczące krawędź dachu, chroniące belki przed deszczem, owadami i ptakami. Często przedstawiały twarze Gorgon (np.