Rozpoczął działalność 30 stycznia 1922, a formalnie zakończył 31 grudnia 1946, chociaż ostatnia sesja miała miejsce w lutym 1940.
Do 1930 składał się z jedenastu sędziów i czterech zastępców, następnie z 15 sędziów i 4 zastępców, a od 1936 z piętnastu sędziówProtokół międzynarodowy, podpisany w Genewie 14 września 1929 r., dotyczący rewizji Statutu Stałego Trybunału Sprawiedliwości Międzynarodowej (). Oświadczenie Rządowe z 25 maja 1936 r. w sprawie ratyfikacji przez Polskę i inne państwa protokółu z 14 września 1929 r., dotyczącego rewizji Statutu Stałego Trybunału Sprawiedliwości Międzynarodowej (). Zarejestrowany w Sekretariacie Ligi Narodów 1 lutego 1936 (LNTSer 15; 165 LNTS 353).. Zastępcy mieli zasiadać w składzie STSM tylko, jeżeli mniej niż 11 sędziów mogło orzekać. Każdy sędzia oraz zastępca musiał pochodzić z innego państwa. Byli wybierani przez Zgromadzenie oraz Radę Ligi Narodów na dziewięcioletnią kadencję z prawem ponownego wyboru z listy osób, przedstawionych przez grupy narodowościowe Stałego Trybunału RozjemczegoPaństwa nie reprezentowane w Stałym Trybunale Rozjemczym przedstawiały listy kandydatów na tych samych warunkach, jakie dla Trybunału Rozjemczego określa art. 44 Konwencji Haskiej z 18 października 1907 r. o pokojowym załatwianiu zatargów międzynarodowych (). (art. 4 – 15).