Romuald z Camaldoli, także Święty Romuald EC (; ur. ok. 951, zm. 19 czerwca 1027 w Val di Castro) – włoski mnich, założyciel zakonu kamedułów, opat, święty Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodził się około 951 roku w Rawennie i pochodził z rodu Onesti. W młodości wiódł hulaszcze życie. W pewnym momencie był świadkiem jak jego ojciec zabił swojego przeciwnika. Z powodu widoku śmierci, postanowił w 972 roku wstąpić do benedyktyńskiego klasztoru św. Apolinarego. Po trzech latach opuścił klasztor, ponieważ preferował życie samotne. Dołączył wówczas do pustelnika Maryna, który mieszkał w eremie, na weneckiej wysepce. Wkrótce potem dołączyło do nich więcej zwolenników, wśród których był Piotr Orseolo i Jan Morosini. Mnisi postanowili się przenieść do Saint-Michel de Cuxa, gdzie mieszkał opat Geryn. Wyruszyli tam w 978 roku, a po dotarciu zamieszkali w oddzielnych pustelniach. Romuald kształcił się tam, dzięki zasobności biblioteki opata i pod wpływem lektur postanowił nieco poluzować zasady swojej surowej ascezy. Wkrótce potem, wraz z Marynem i Janem opuścili Cuxę i udali się na Monte Cassino. Na prośbę cesarza Ottona III, Romuald przeniósł się z powrotem do Rawenny, gdzie został opatem. Ponieważ mnisi z klasztoru św.