Apolinarego nie chcieli dostosować się do surowych reguł Romualda, ten opuścił klasztor w 999 i powrócił na Monte Cassino. Potem wędrował przez jakiś czas odwiedzając m.in. Pereum czy Istrię, a ostatecznie osiadł w Camaldoli. Zapraszał swoich naśladowców do prowadzenia życia pół-pustelniczego, pół-zakonnego. W 1027 roku przeniósł się do Val di Castro, gdzie oddał się kontemplacji. Zmarł tamże 19 czerwca 1027 roku.
Jego relikwie pozostawały w opactwie do 1480, następnie zostały przeniesione w 1481 roku do kościoła kamedułów św. Błażeja w Fabriano.
Papież rozszerzył kult Romualda z Camaldoli przez kanonizację równoważną.
W 1595 roku Klemens IX nakazał wspominanie świętego w dniu przeniesienia jego relikwii (7 lutego) z uwagi na szczególną pamięć innych świętych Gerwazego i Protazego przypadającą 19 czerwca. Dopiero Sobór watykański II w reformie liturgicznej (1969) przywrócił wspomnienie św. Romualda w dzienną rocznicę śmierci.
W ikonografii święty przedstawiany jest w białym habicie kamedulskim, czasem w czarnym benedyktyńskim z księgą w ręku lub modelem pustelni.
Jego atrybutami są: czaszka, otwarta księga, kij podróżny, laska.