Ponadto, zgodnie z zaleceniem Fritza Leonhardta, niemieckiego inżyniera, który zaprojektował wieżę telewizyjną w Stuttgarcie, liczbę podpór zwiększono z czterech do dziesięciu. Ostateczny projekt wieży telewizyjnej Ostankino został zatwierdzony 22 marca 1963 roku. Ostatnią zmianą było zwiększenie wysokości z planowanych 505 metrów do 540 metrów (wliczając długość masztu).

Ostateczny wygląd wieży nadali jej architekci. Pomiędzy podporami dodano łuki, pod trzonem wieży zbudowano przeszklony cylinder, w którym mieściły się służby techniczne i studia transmisji na żywo, a w górnej części stożka wycięto okna-iluminatory, nadając wieży wygląd rakiety. Na wysokości 325–360 metrów wieża została rozbudowana o dziesięciopiętrowy budynek, w którym mieścił się sprzęt, trzypiętrowa obrotowa restauracja oraz taras widokowy zapożyczony z projektu wieży telewizyjnej w Stuttgarcie. Balkony i trzon wieży mieściły urządzenia radionadawcze, stacje telewizji mobilnej, łączność radiotelefoniczną, obiekty służb technicznych oraz kompleks meteorologiczny.