W czasie eksperymentów prowadzonych w akwariach w latach 1893–1896 na rybach złowionych w Cieśninie Mesyńskiej włoscy naukowcy Grassi i Calandruccio zaobserwowali etap przeobrażenia larw – uznawanych wówczas za Leptocephalus brevirostris – w postać przezroczystego węgorzyka, który okazał się być węgorzem europejskim. Od tamtej pory podjęte zostały szeroko zakrojone badania zmierzające do ustalenia tras wędrówek węgorzy. Podejrzewano, że tarło węgorzy odbywa się w Morzu Śródziemnym. W 1904 duński statek badawczy Thor i irlandzki Helga złowiły pojedyncze leptocefale w północnym Atlantyku. W kolejnych latach prowadzono systematyczne odłowy i pomiary leptocefali. Łączenie długości ciała larw z ich lokalizacją geograficzną pozwoliło ustalić, że długość ciała maleje w kierunku zachodnim. W 1922 duński badacz Johannes Schmidt złowił najmniejsze znane formy leptocefali (poniżej 1 cm długości) w okolicach Morza Sargassowego na głębokości ok. 300 m. Zostało to uznane za jedno z największych odkryć w badaniach biologii ryb.
W wodach Morza Sargassowego odbywa się tarło wielu gatunków ryb węgorzokształtnych, w tym węgorza europejskiego i węgorza amerykańskiego, których najmniejsze leptocefale występują wyłącznie w południowej części morza w górnej, kilkusetmetrowej warstwie wody.