Większość z tych nazw została uznana za synonimy, ale w internetowych bazach danych takich jak FishBase, Catalog of Fishes, czy ITIS nadal (stan na koniec 2018 roku) figurują nazwy zaliczone do tego rodzaju i nieprzypisane do żadnego gatunku, np: Leptocephalus congroides D'Ancona, 1928 (prawdopodobnie Heteroconger congroides) Leptocephalus giganteus Castle, 1959 Leptocephalus ophichthoides D'Ancona, 1928
Historia badań thumb|300px|Leptocefal węgorza europejskiego – rysunek z 1909 Położenie tarlisk węgorza europejskiego stanowiło zagadkę już od czasów Arystotelesa, który jej rozwiązania dopatrywał się w samorództwie. Obserwowano coroczny napływ młodych węgorzy z morza do wód śródlądowych, ale metody i miejsca ich rozrodu nie były znane. Prowadziło to do stawiania różnych hipotez i spekulacji, zakładano, że węgorze rozmnażają się poprzez żyworodność, dzieworództwo lub obojnactwo