W 1921 do obowiązków w teatrze dołożył posadę akompaniatora w leningradzkiej szkole choreograficznej i po nieudanej próbie (w 1923) w 1924 wstąpił do Konserwatorium Leningradzkiego, by studiować w klasie kompozycji. W 1927 rozpoczął także naukę w klasie dyrygentury. W 1929 roku Mrawinski dostał się do klasy Aleksandra Gauka. To moment przełomowy dla rozwoju jego talentu. W tym samym roku Mrawinski podjął obowiązki muzycznego szefa Leningradzkiej szkoły choreograficznej i wypełniał je do 1931. W 1930 Mrawinski dyrygował własną kompozycją Fragmenty na głos, trzy wiolonczele, trzy trąbki, fagot i lirę. Szybko zdobył uznanie i rozpoczął stałą współpracę z Baletem Kirowa i Operą Bolszoj. W 1931 zadebiutował jako dyrygent, prowadząc na zakończenie swoich dyrygenckich studiów koncert orkiestry akademickiej; w programie: Beethovenowski Egmont i Leonora 3 oraz uwertura do Jarmarku soroczyńskiego Musorgskiego. W 1932 roku objął posadę pierwszego dyrygenta Teatru Opery i Baletu w Leningradzie i zadebiutował w Filharmonii Leningradzkiej, w której do 1937 występował regularnie i właśnie on otworzył sezon 1937/1938 w październiku 1937. Już w miesiąc później prowadził prapremierę V symfonii Szostakowicza.