Część pogłównego płacona przez duchowieństwo, a następnie przez szlachtę nazywała się subsidum charitativum dla zaznaczenia dobrowolności świadczenia.

W czasach panowania Jana Kazimierza sejm w 1662 roku wprowadził jednorazowe pogłówne generalne jako subsidium charitativum (ofiara miłosierna) na pokrycie kosztów na opłacenie skonfederowanego wojska, z zastrzeżeniem, że po zakończeniu poboru instruktarze zostaną spalone. Podatek do poboru powierzono exaktorom (poborcom), których obierały sejmiki, a do pomocy w terenie zobowiązał proboszczów i wikarych. Pobór trwał wiele lat i był krytykowany m.in. na sejmie w 1667 roku jako niesprawiedliwy, bo płacony przez wszystkich. W 1673 roku Sejm znowu uchwalił pogłówne w związku z wojną z Turcją, ponownie określając go jako subsidium charitativum, lecz instruktarzy już nie spalono, lecz wydano drukiemJózef Kleczyński, Pogłówne generalne w Polsce i oparte na niem popisy ludności, Kraków, 1893 r., tom 30 zbioru Rozpraw Akademii Umiejętności, seria II, tom V, s. 240–262.. Następnie podatek wprowadzały sejmy w 1674, 1676, 1677, 1683, 1685. Środki uzyskiwane z kolejnych poborów były jednak coraz niższe.