Lewis Alan „Lew” Hoad (ur. 23 listopada 1934 w Glebe, zm. 3 lipca 1994 w Fuengiroli) – australijski tenisista, zwycięzca czterech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, ośmiu w grze podwójnej i jednego w grze mieszanej, czterokrotny zdobywca Pucharu Davisa.
Kariera tenisowa Lew Hoad był jednym z wiodących graczy lat 50. XX w. Występował regularnie w australijskiej reprezentacji w Pucharze Davisa pod wodzą Harry’ego Hopmana, sięgając z nią w latach 1952–1956 trzykrotnie po trofeum (w 1954 wygrały Stany Zjednoczone). W 1952 został po raz pierwszy sklasyfikowany w czołowej dziesiątce na świecie, a po kilku sezonach trafił w 1956 na miejsce pierwsze.
W 1953 w parze z rodakiem Kenem Rosewallem, z którym był często porównywany (Rosewall był starszy od Hoada o 21 dni, wspólnie występowali w reprezentacji), wygrał trzy turnieje wielkoszlemowe w deblu. Szansy na deblowego Wielkiego Szlema Australijczycy nie wykorzystali w mistrzostwach USA, przegrywając z nierozstawionymi rywalami w ćwierćfinale.