Bóstwa uraniczne (z greckiego Uranos – Niebo) – bóstwa przyrody nieożywionej, władające niebem (w odróżnieniu od bóstw Ziemi, tellurycznych).
Wyróżnia się cztery typy bóstw uranicznych: solarne lunarne astralne nieba jako całości lub jego stanów; ważniejsze bóstwa należące do tej kategorii: bałtyjski Dievs chiński Tian egipska Nut grecki Zeus i Uranos irański Ahura-Mazda kananejski Baal maoryski Rangi rzymski Jupiter (Jowisz) słowiański Perun i Swaróg sumeryjsko-babiloński Anu (An) wedyjski Djaus, Indra (Diw)
Kult bóstw uranicznych pojawia się w nawet najbardziej archaicznych społeczeństwach pierwotnych (np. wśród Pigmejów czy Aborygenów). Związane z tymi bóstwami mity należą do najstarszych (obok tellurycznych). Wydaje się, że wiara w niebiańską, boską istotę, która zapewnia płodność ziemi (m.in. dzięki zsyłanym deszczom) jest niemal powszechna. Poczucie religijnego znaczenia nieba jest naturalne: niebo jako wzniosłe, nieskończone, niezmienne objawia człowiekowi w bezpośredni sposób swoją transcendencję i świętość (Mircea Eliade).