Bóstwa telluryczne (z łacińskiego Tellus, Ziemia) – bóstwa przyrody nieożywionej, władające sferą ziemską (w odróżnieniu od bóstw niebieskich, uranicznych). W wierzeniach są równie potężne i powszechne, co bóstwa uraniczne.
Wyróżnia się trzy typy bóstw tellurycznych: bóstwa Ziemi jako całości, bóstwa poszczególnych form ukształtowania powierzchni Ziemi oraz bóstwa chtoniczne. Do bóstw poszczególnych form ukształtowania powierzchni Ziemi zalicza się: bóstwa akwatyczne (bóstwa wód: rzek, mórz itp.), które stanowią najliczniejszą grupę w tej kategorii, ponadto bóstwa gór i dolin oraz bóstwa roślinności (związane przede wszystkim z kultem drzew, a także lasami, polami, nieużytkami).
Bóstwa telluryczne były już czczone przez ludy prehistoryczne i wczesnohistoryczne (obok bóstw uranicznych). W najstarszych mitach Ziemia występuje obok nieba jako siła twórcza – stanowi podłoże, z którego wyłania się życie (kosmogoniczny związek pierwotnej, boskiej pary niebo-ziemia, powszechny w wierzeniach różnych ludów). Ziemia staje się obiektem kultu jako matka wszechrzeczy, żywicielka, stąd jako pierwiastek rodzący wszelkie życie nabiera cech macierzyńskich i ściśle wiąże się z kultem bogini Matki-Ziemi (męskie bóstwa Ziemi stanowią rzadki wyjątek).