James Clark Ross (ur. 15 kwietnia 1800 w Londynie, zm. 3 kwietnia 1862 w Aylesbury) – brytyjski oficer Royal Navy, odkrywca, badacz Arktyki i Antarktydy.
Uczestnik wypraw arktycznych pod dowództwem wuja Johna Rossa (1777–1856) oraz Williama Edwarda Parry’ego (1790–1855) w poszukiwaniu Przejścia Północno-Zachodniego. W 1831 roku jako pierwszy ustalił położenie północnego bieguna magnetycznego. Podczas własnej wyprawy do Antarktyki (1839–1843) bez powodzenia poszukiwał południowego bieguna magnetycznego. Odkrył Morze Rossa, Lodowiec Szelfowy Rossa, Ziemię Wiktorii (nazwaną tak na cześć panującej wtedy królowej Anglii), Wyspę Rossa i in.
Życiorys James Clark Ross urodził się 15 kwietnia 1800 roku w Londynie jako trzeci syn kupca George’a Rossa i jego żony Christian Clark. W 1812 roku wstąpił na ochotnika do Royal Navy. Początkowo służył na statku HMS Briseis, którym dowodził jego wuj John Ross (1777–1856). Przez kolejne 7 lat służył na jednostkach dowodzonych przez wuja.
Wyprawy arktyczne W 1818 roku uczestniczył w brytyjskiej wyprawie arktycznej pod dowództwem wuja do Zatoki Baffina, której celem było znalezienie Przejścia Północno-Zachodniego. Podczas tej ekspedycji asystował Edwardowi Sabine (1788–1883), który prowadził badania ziemskiego pola magnetycznego.