Gdy 23 września rozmowy praktycznie zostały zerwane, wojska obu stron wyszły w pole.
Bitwa Bitwę rozpoczęli na prawym skrzydle Litwini pod dowództwem Janusza Radziwiłła przystępując do zdecydowanego ataku i uzyskując przewagę nad siłami kozacko-tatarskimi (25 000 Kozaków i 6000 Nogajów). Wojska Radziwiłła spędziły z pola oddziały przeciwnika od gór, błot i pasiek (...) na wielką równinę, wystawiając je na uderzenie centrum i lewego skrzydła, jednakże zwycięstwo zostało zaprzepaszczone przez hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Potockiego, który pozostał na swojej pozycji i nie udzielił wsparcia Januszowi RadziwiłłowiKonrad Bobiatyński, W cieniu Beresteczka : działania militarne armii litewskiej przeciwko Kozakom w 1651 roku. (wojska polskie w ogóle nie wzięły udziału w walce). Pozwoliło to Kozakom bezpiecznie wycofać się za ufortyfikowany tabor. Potocki po walce w pierwszym dniu odpowiedział na pretensje Janusza Radziwiłła, że „przybył dla zawarcia pokoju, a nie dla dalszego kontynuowania wojny” rTamże.. Bierność Potockiego doprowadziła do utracenia szansy na całkowite rozbicie głównych sił Chmielnickiego i w ten sposób stłumienia powstania.