W kolejnych dwóch dniach były prowadzone ograniczone starcia przy udziale wojsk koronnych, ale nie miały one rozstrzygającego znaczenia. Jednocześnie w obozie koronnym zaczęło rozprzestrzeniać się przekonanie o fatalnym dowództwie Potockiego, żądania przez polskich żołnierzy przekazania dowództwa energicznemu Januszowi Radziwiłłowi. Zły nastrój żołnierzy potęgowały jesienne ulewy i informacja o zajęciu przez Kozaków Pawołoczy, przez którą prowadził szlak zaopatrzenia.
Skutki Skutkiem nierozstrzygniętej bitwy było przybycie do polskiego obozu Bohdana Chmielnickiego i Iwana Wyhowskiego, a następnie podpisanie ugody w Białej Cerkwi, będącej korzystniejszą dla Rzeczypospolitej od zawartej przed dwoma laty ugody zborowskiej, gdyż ograniczała terytorium które mogli zajmować Kozacy tylko do Królewszczyzn na terenie województwa kijowskiego, zmuszała ich do zerwania sojuszu z Tatarami, a rejestr kozacki zmniejszała o połowę (tzn. do 20 000 żołnierzy).