Zbigniew Uniłowski (ur. 1 maja 1909 w Warszawie, zm. 12 listopada 1937 tamże) – polski prozaik.
Życiorys 250px|thumb|W dzieciństwie z rodzicami (1913) Urodził się w Warszawie w rodzinie drobnomieszczańskiej. Jego rodzicami byli Władysław Uniłowski i Jadwiga z Ciechońskich. Po śmierci obojga rodziców (matka zmarła na gruźlicę, ojciec popełnił samobójstwo), jako kilkunastoletni chłopiec zamieszkał u ciotki, ubogiej szwaczki na Powiślu.
Nie ukończywszy nauki gimnazjalnej z powodów materialnych, zmuszony był podjąć pracę zarobkową, m.in. jako pomocnik murarski, roznosiciel paczek u krawca czy pikolak w warszawskiej restauracji „Astoria“. Tam w 1926 zwrócił na niego uwagę Karol Szymanowski, którego zaintrygowała postać pikolaka zaczytującego się w prozie Josepha Conrada. Pomoc finansowa Szymanowskiego umożliwiła Uniłowskiemu samokształcenie, ułatwiła kontakty literackie, a przede wszystkim umożliwiła mu częste pobyty w Zakopanem, co wskazane było ze względu na rozwijającą się gruźlicę.