Lata 1927–1930 spędził Uniłowski głównie w Zakopanem, czasami przebywając w Warszawie. W czasie pobytu pod Tatrami napisał pierwsze publikowane m.in. w „Kwadrydze” utwory – opowiadania zebrane później w tomie Człowiek w oknie. Rozpoczął również pisanie swojego opus magnum, czyli nigdy nieukończonej powieści Dwadzieścia lat życia. Pobyt w Zakopanem stworzył również okazję do poznania osobistości ówczesnego życia literackiego – Uniłowski spotykał się tam m.in. z Stanisławem Ignacym Witkiewiczem, Jarosławem Iwaszkiewiczem i Michałem Choromańskim.
W 1930 powrócił do Warszawy. Obracał się głównie w środowisku grupy poetyckiej Kwadryga, z którą współpracował od roku. Okres ten przedstawił w powieści obyczajowej z kluczem Wspólny pokój (wyd. w 1933). Wydanie Wspólnego pokoju stało się podłożem skandalu towarzyskiego w warszawskim środowisku literackim, a powieść została zarekwirowana ze względów cenzuralnych. Jednakże interwencja władz oraz spore zainteresowanie krytyków literackich zyskały młodemu autorowi znaczny rozgłos. thumb|250px|W okresie dojrzałym, z żoną i synkiem (1937) W stolicy przebywał do roku 1934, wyjeżdżając na krótko w 1931, kiedy został powołany do odbycia służby wojskowej we Włodawie. W wojsku nie przebywał długo, co zawdzięczał wpływowi protektorów.