W 1554 r. wieś należała do rodu Saurmów, a wieś wraz z Jelczem, Janikowem, Piekarami, Ratowicami, Wojnowicami, Jeszkowicami, Starościną i Gniewkowem posiadał Konrad II, syn kupca i rajcy wrocławskiego Konrada Saurmy. Saurmowie są poświadczeni jako właściciele wsi także w 1650 r.. Od 1675 r. wieś należała do urzędu (Rentamt) w Oławie, a od 1783 r. do pruskiego urzędu królewskiego w Oławie. W 1781 r. we wsi znajdował się folwark, a we wsi mieszkało 30 zagrodników, 27 chałupników i 1 kmieć. Od 1781 r. we wsi jest wspomniana szkoła ewangelicka, która w 1830 r. miała jednego nauczyciela.
Lata 1800–1945 Wójcice wraz z Laskowicami Oławskimi, Dębiną, Nowym Dworem, Biskupicami Oławskimi, Chwałowicami, Minkowicami Oławskimi, Kopaliną, Starym Otokiem, Starym Górnikiem i Ratowicami należały do XIX w. do grupy wsi z obecnością polskojęzycznej społeczności. Pod koniec XVIII w. w Wójcicach i Kopalinie posługiwano się zarówno językiem polskim, jak i niemieckim. W 1810 r. mieszkańcy Wójcic protestowali przeciwko próbie likwidacji przez wrocławską prowincję ewangelicką polskojęzycznych nabożeństw ewangelickich w zborze w Minkowicach Oławskich. Po proteście pastora zboru w Minkowicach Jana Benjamina Kutscha porzucono próby likwidacji polskojęzycznych nabożeństw i do 1828 r.