w zborze w Minkowicach Oławskich nabożeństwa odbywały się wyłącznie po polsku. W 1830 r. majątek we wsi posiadał E. Krackauer, który sprzedał majątek przed 1845 r.. W 1830 r. dokonano parcelacji folwarku w zachodniej części wsi, który został podzielony między dziedzicznego sołtysa wsi, karczmarza i członków gminy.
W 1843 r. wieś należała do grupy wsi w powiecie oławskim z obecnością języka polskiego w życiu prywatnym. W 1866 r. wieś nawiedziła epidemia cholery. W 1867 r. Wójcice wraz z Jelczem, Laskowicami Oławskimi, Dębiną i Nowym Dworem należały do grupy wsi z większymi skupiskami ludności polskiej. Do 1881 r. odprawiane były nabożeństwa polskojęzyczne w zborze w Minkowicach Oławskich (od 1875 r. tylko co dwa tygodnie, na przemian w Minkowicach i Bystrzycy). Według Alfonsa Parczewskiego w latach 80. XIX w. Wójcice wraz z Kopaliną i Minkowicami Oławskimi były jednymi z ostatnich wsi powiatu oławskiego z obecnością języka polskiego, przy czym w Wójcicach była większa liczba użytkowników języka polskiego niż w Kopalinie i MinkowicachParczewski 1890, s. 758. Do końca XIX w. znajomość języka polskiego w Wójcicach zanikła.