Po studiach, latach 1955–1963 była nauczycielem przedmiotów teoretycznych i akompaniatorem w Państwowym Liceum Muzycznym w Krakowie. Od 1963 wykładała kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W 1981 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1987 profesora zwyczajnego. Na krakowskiej uczelni muzycznej pełniła jednocześnie funkcje: kierownika Katedry Kompozycji (1974–1975), dziekana Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki (1975–1978), prorektora ds. studenckich (1978–1981), prorektora ds. ogólnych i rozwoju kadry (1981–1987), rektora (1987–1993).
Wśród jej uczniów byli m.in.: Katarzyna Gärtner, Wojciech Karolak, Krzysztof Meyer i przyszły „skald” Andrzej Zieliński.
Dzięki niej szkoła uzyskała obecną siedzibę, w centrum miasta, w byłym gmachu KW PZPR. Była członkiem honorowym Związku Kompozytorów Polskich.
Główne nagrody uzyskane na międzynarodowych konkursach w 1961 i 1962 r. zwróciły na nią uwagę środowiska. Konsekwencją było pierwsze wykonanie na festiwalu „Warszawska Jesień” w 1963 r. W niedługim czasie zdobyła rangę najwybitniejszej polskiej kompozytorki po Grażynie Bacewicz. Utwory z lat 60. utrzymane były w nurcie sonoryzmu, w późniejszych do głosu doszła umiarkowana tradycja.