Chłopak zapamiętał też, że jego ojciec pracujący przy budowie nowych domów dla osadników dostawał 600 gramów chleba. Siostra otrzymywała go 400 gramów. Wszystko to musiało wystarczyć dla całej, liczącej dziewięć osób rodziny”. Zob: Applebaum 2005, s. 86 i 87..
Stalin uczestniczył w otwarciu kanału 1 maja 1933. Praca tysięcy więźniów nie przyniosła wyników planowanych – kanał okazał się zbyt płytki (3,5 m głębokości), by przerzucać nim duże okręty wojenne z Bałtyku na Morze Białe, a stąd w razie potrzeby przez Ocean Arktyczny na Pacyfik. Z tego powodu kanał był używany dla celów gospodarczych – w praktyce do spławu drewna.
Długość kanału wynosi 227 kilometrów. Dzięki 19 śluzom kanał pokonuje różnicę wysokości 103 m najpierw w górę, a następnie 70 m w dół, do jeziora Onega.
Wykopano 2,5 miliona metrów sześciennych skalnego gruzu, 21 milionów metrów sześciennych ziemi. Budowniczymi kanału była armia skazańców, przede wszystkim chłopów podlegających tzw. rozkułaczaniu w dobie kolektywizacji, więźniów politycznych oraz potomków szlachty, oficerów i inteligencji. Pośród nich znaleźli się m.in.