przyszły akademik Dmitrij Lichaczow, śpiewaczka Lidia Rusłanowa oraz wielu innych, w tym inżynierowie starej szkoły niepotrafiący przystosować się do „socjalistycznego systemu gospodarowania”.
W historię kanału wpisali się główni budowniczowie – inż. N.I. Chrustaliow, jego zastępca K.A. Wierzbicki, O.W. Wiaziemski (autor unikatowej konstrukcji śluzy nr 11, która, choć drewniano-ziemna, działała aż do remontu w 2010 roku), K.M. Zubrik, prof. W.N. Masłow, którzy z braku metalu zbudowali drewniane wrota śluzy, niemające odpowiednika nigdzie na świecie. Kanał powstał w warunkach braku odpowiednich materiałów, maszyn i mechanizmów – wszystko zostało wykonane ręcznie przez robotników. Czekiści, narzucając morderczo krótki termin ukończenia budowy, nie zapewnili techniki, zaopatrzenia, odzieży roboczej ani ochronnej. Jedynym „sprzętem” jakim dysponowano na początku budowy była taczka, potem samodzielnie zbudowane dźwigi. Brakowało łopat i siekier. Kolejka wąskotorowa pojawiła się dopiero w późniejszej fazie przedsięwzięcia.