Na poziomie morza był o ponad 130 km/h szybszy od Vought F4U Corsair.
Znakomite osiągi i silne uzbrojenie samolotu zostały okupione wysoką masą własną i dużą prędkością lądowania, co ostatecznie spowodowało, że uznano je za nienadające się do operowania z lotniskowców. Podczas testów odkryto także problemy ze stabilnością w locie z jednym silnikiem oraz kłopoty z hakiem podogonowym. Pierwsza seria produkcyjna została więc skierowana do jednostek USMC jako myśliwiec nocny. Samolot został w tym celu wyposażony w radar APS-6.
W następnej wersji produkcyjnej F7F-3 dokonano kilku zmian, mających na celu przystosowanie samolotu do działań z lotniskowców, ale po wypadku przy lądowaniu na lotniskowcu USS „Shangri-La” także ten model nie otrzymał certyfikatu Navy. Wersja F7F-3 była produkowana w odmianach jako myśliwiec, myśliwiec nocny i samolot rozpoznania fotograficznego.
Dopiero ostatnia wersja (F7F-4N), która została bardzo poważnie zmodyfikowana, otrzymała certyfikat marynarki wojennej jako myśliwiec pokładowy, ale zbudowano tylko 12 egzemplarzy tego samolotu.
Tigercaty używane były w czasie wojny koreańskiej jako myśliwce nocne i samoloty szturmowe.