thumb|Scylla na ilustracji Johna Flaxmana do Odysei Skylla, Scylla (gr. Skýlla, Skýllē; ) – w mitologii greckiej jeden z dwóch potworów morskich (drugim była Charybda) czyhających na żeglarzy po obu stronach cieśniny, lokalizowanej jako Cieśnina Mesyńska.
Rodowód Nie ma jednej wersji genealogii Skylli. Zalicza się ją do nimf. Dziewczynę uznaje się za córkę Forkosa i Hekate, Formasa i Hekate albo Tyfona i Echidny bądź Lamii. Homer zaś podaje jako jej matkę Krataeis (lub Kratais, wers 124 Księgi XII Odysei w tłumaczeniu Siemieńskiego). Wśród ojców wymienia się też Trienosa.
Przyjmując za ojca Skylli Forkosa, wśród jej rodzeństwa (a dzieci morskiego boga) wymienia się Graje, niekiedy też Echidnę i Hesperydy.
Przemiana thumb|Glaukos i Skylla, obraz Bartholomäusa Sprangera Scylla była piękną dziewczyną. Pewnego razu, gdy siedziała nad brzegiem morza, wśród skał, czesząc swe złote włosy, ujrzał ją Glaukos. Kiedyś był on śmiertelnym człowiekiem, zwykłym rybakiem, ale dzięki skosztowaniu pewnej trawy stał się bożkiem morskim. Wedle Parandowskiego zaraz po przemianie zobaczył Scyllę, zakochał się w niej i poprosił ją o rękę. Ta jednak odmówiła, kierując się dumą. Dawny rybak codziennie znosił odmowy gardzącej nim nimfy. Pogrążony w smutku Glaukos udał się prosić o pomoc czarodziejkę Kirke, prosząc o napój miłosny.