Potwór znalazł sobie jaskinię w Cieśninie Mesyńskiej u wybrzeży Sycylii, gdzie nigdy nie dochodziło światło słoneczne, a sam otwór zwracał się ku ciemnościom Erebu, jak podaje ustami Kirke Pieśń Dwunasta Odysei w tłumaczeniu Lucjana Siemieńskiego (wers 81). Nad nią wznosiła się gładka i stroma skała, której szczyt się jeży aż w niebiosa (również Pieśń XII, wersy 73-74), dodając, że nie sposób było się na tę skałę wspiąć. Utwór Homera opisuje też chmurę osłaniającą skałę, nie dopuszczającą do niej promieni słonecznych przez cały rok. Po drugiej stronie cieśniny, w odległości, jaką przebywa wypuszczona z łuku strzała, mieszkał drugi potwór: Charybda. Skylla stwarzała zagrożenie dla przepływających statków, porywając z nich marynarzy. Nie sposób było ją ominąć ani uciec, ale zadowalała się porywaniem po sześciu ludzi, którzy służyli jej za posiłek.
Wędrowcy Pomiędzy Scyllą a Charybdą przepłynął swym statkiem Odyseusz. Płynąc od wysp Syren, musiał przebyć ciasną cieśninę, której obie strony były zamieszkiwane przez 2 potwory.