W ten sposób dzięki czarom Kirke Scylla stała się monstrum o wyglądzie tak przerażającym, że nie mogli go znieść nawet bogowie, o sześciu łbach, jak pisze Parandowski, sprośnych. Inne źródła opisują je jako psie głowy. Zawierały one po 3 rzędy zębów, a nawet ostrych kłów. Paszcze te były ogromne. Dobywał się z nich lwi ryk lub skomlenie i szczekanie szczeniąt, tak że potwora słychać było z dużej odległości. Głowy te zjadały, cokolwiek znalazło się w ich zasięgu, w tym delfiny, psy, ludzi. Każdemu pyskowi odpowiadały po 2 łapy wyposażone w szpony. Grimal pisze nawet o sześciu ciałach wściekłych psów, tułów jednak znajdował się w jaskini, w przeciwieństwie do wychylanych na zewnątrz głów.
Cytowane już tłumaczenie Siemieńskiego XII Pieśni Odysei tak opisuje potwora (wersy 89-93):