W 1929 diakonat liczył 43 siostry i kandydatki, a ich liczba miała tendencję rosnącą.
Zakład opieki powiększył się w 1928 o rozbudowany dom dziecka, rok później zakupiono budynek „Szczukówka” z tartakiem i cegielnią, gdzie powstały kolejne oddziały dla dzieci, warsztaty, boisko sportowe, korty tenisowe i izolatka. W 1932 dokonano zakupu Zamku w Dzięgielowie, diakonat był wtedy właścicielem 55 hektarów ziemi.
W 1937 diakonat zamieszkiwały 53 siostry sprawujące opiekę nad 80 starcami, niepełnosprawnymi i chorymi oraz 120 dziećmi i 50 bezrobotnymi.
Po wybuchu II wojny światowej diakonat został rozwiązany, a zakłady opiekuńcze zamknięto. W ich miejsce utworzono szpital dla psychicznie chorych, a na „Szczukówce” – szpital gruźliczy. Część diakonis została wywieziona do obozów koncentracyjnych lub na roboty przymusowe w III Rzeszy. Pozostałe powróciły do domów rodzinnych lub znalazły inną pracę. W obozie Buchenwald w 1940 został zamordowany ks. Karol Kulisz.
W 1945 część sióstr powróciła do Dzięgielowa. 15 czerwca 1945 dokonano wyboru s. Danuty Gerke na przełożoną diakonatu, natomiast przełożoną nowicjatu została s. Jadwiga Kunert. Działalność na nowo rozpoczął dom dziecka, do którego przyjmowano dzieci, które ucierpiały w wyniku wojny, bez względu na ich wyznanie. Wtedy też duszpasterzem diakonatu został ks.