Wartość tłumienia określa zachowanie się układu. Wyróżnia się: tłumienie silne – układ nie wykonuje oscylacji, a podąża według zaniku wykładniczego do równowagi; im większa jest wartość tłumienia tym układ wolniej powraca do równowagi, tłumienie krytyczne – układ powraca do równowagi bez oscylacji i jest to najszybsze dążenie do równowagi bez oscylacji, tłumienie słabe – układ oscyluje ze zmniejszającą się wykładniczo amplitudą i częstością mniejszą od częstości układu nietłumionego; wzrost tłumienia powoduje szybszy zanik amplitudy oraz zmniejszenie częstości drgań układu do wartości
– im większe tłumienie , tym mniejsza częstotliwość drgań (por. wykresy drgań tłumionych). brak tłumienia – układ wykonuje drgania swobodne, tj. o stałej amplitudzie, ze swoją naturalną częstotliwością
Tłumienie silne Przy silnym tłumieniu rozwiązanie równania ruchu oscylatora ma postać
przy czym wykładniki funkcji eksponencjalnych są liczbami rzeczywistymi i dla czasu większego od zera są ujemne. Oznacza to, że przebieg jest sumą dwóch zaników wykładniczych, o różnym czasie połowicznego zaniku. Zależne od położenia i prędkości początkowej współczynniki i decydują o charakterze zaniku.