Ludzie bezdomni – powieść młodopolska autorstwa Stefana Żeromskiego, napisana w latach 1898–1899, ukończona jesienią 1899 roku w Zakopanem i wydana z datą 1900 roku. Jest powieścią społeczną wyrażającą sprzeciw wobec bezideowości, oportunizmu i obojętności społecznej. Opisuje życie i działalność społeczną młodego lekarza Tomasza Judyma oraz dzieje jego miłości do Joanny Podborskiej. Powieść osadzona jest w realiach końca XIX wieku i pokazuje idee pracy dla ludu oraz osobistego poświęcenia.

Okoliczności powstania utworu Inspiracje mały|240px|Nałęczów – pierwowzór Cisów

Wśród inspiracji powieści wskazuje się zarówno konkretne osoby, jak i realne środowiska społeczne oraz miejsca znane Żeromskiemu z obserwacji. Postać Tomasza Judyma bywa interpretowana jako postać syntetyczna, łącząca cechy kilku lekarzy i społeczników przełomu XIX i XX wieku. Marek Sołtysik zwracał uwagę, że w literaturze i tradycji biograficznej wskazywano kilkudziesięciu możliwych prototypów Judyma spośród lekarzy działających na ziemiach polskich w końcu XIX wieku.