Aleksander Kakowski jeszcze w tym samym roku zwołał do Warszawy synod krajowy (będący poprzednikiem Konferencja Episkopatu Polski), a rok później wszedł z racji tytułu prymasowskiego w skład Rady Regencyjnej Królestwa, nawiązując do przedrozbiorowej tradycji wykonywania przez prymasa funkcji interrexa. Równolegle jednak arcybiskup gnieźnieński kard. Edmund Dalbor wciąż nosił tytuł prymasa Polski, a od 1918 r. również uznawał się za przewodniczącego ex officio Konferencji Episkopatu Polski, toteż rok później zwołał ją do Gniezna, wskutek czego doszło wówczas do konfliktu, jako że do tytułu prymasa poczuwali się zarówno metropolita gnieźnieński jak i warszawski. Ostatecznie dekretem z 5 lutego 1925 r. Kongregacja dla Nadzwyczajnych Spraw Kościoła potwierdziła tytuł prymasa Polski arcybiskupa Dalbora i jego następców, podczas gdy tytuł prymasa Królestwa Polskiego miał w drodze wyjątku przysługiwać dożywotnio kardynałowi Kakowskiemu, a po jego śmierci wygasnąć.