papież Pius VII wyłączył z niej dodatkowo diecezję wrocławską i podporządkował ją bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, zrywając w ten sposób ostatnią prawną i administracyjną więź łączącą Śląsk z ziemiami polskimi. Poznań został z kolei podniesiony do rangi arcybiskupstwa i połączony unią aeque principaliter z Gnieznem, a metropolia w swoim nowym, okrojonym kształcie obejmowała oprócz obydwu archidiecezji jedynie diecezję chełmińską. Arcybiskupi gnieźnieńscy zdołali jednak utrzymać godność prymasa Polski, dzięki czemu jej ciągłość została zachowana przez cały okres trwania zaborów, ale na jej publiczne użycie w XIX w. zdecydowało się tylko dwóch arcybiskupów: Leon Przyłuski (1861) i Mieczysław Ledóchowski (1870), wywołując gwałtowną reakcję władz pruskich. Tytuł prymasa Królestwa Polskiego został natomiast zakazany już w 1829 r. przez cara Mikołaja I, jednak w 1916 r. został reaktywowany w związku z przystąpieniem państw centralnych do tworzenia Królestwa Regencyjnego i ponownie przyznany arcybiskupowi warszawskiemu, a pełniący ówcześnie ten urząd kard.