zarazem jednak został on mianowany na urząd arcybiskupa warszawskiego. Zakończono w ten sposób unię aeque principaliter archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej, a jednocześnie ustanowiono na wiele lat unię in persona episcopi dwóch kluczowych polskich archidiecezji: prymasowskiej archidiecezji gnieźnieńskiej i stołecznej archidiecezji warszawskiej, przy czym utrzymana została formalna odrębność obu metropolii tj. gnieźnieńskiej i warszawskiej. Skupienie tak szerokiej władzy w ręku jednej osoby oznaczało formalne wprowadzenie w polskim Kościele jednoosobowego przywództwa o bardzo silnym umocowaniu, co uważano za konieczność w obliczu spodziewanej konfrontacji z nowymi władzami komunistycznymi. Od tego czasu prymas zyskał decydujący wpływ na obsadę wyższych stanowisk kościelnych w Polsce, a także konsekrował większość biskupów.