decompression melting).
Hipoteza meteorytowa przypisuje natomiast genezę DPM uderzeniom meteorytów na tyle dużych, że były w stanie uszkodzić miejscowo skorupę ziemską, tak by utorować drogę znajdującej się pod nią magmie. Samo osłabienie struktury skalnej lub uformowanie sieci pęknięć (podobnej do "pajęczynki" powstającej na nadtłuczonym szkle) wystarczy, aby litosfera stała się bardziej podatna na intruzje magmowe. Ze zrozumiałych względów hipoteza dotyczy w mniejszym stopniu DPM znajdujących się na dnie oceanów. Istnieją natomiast powody, by przypuszczać, że odkryte na Księżycu prowincje bazaltowe skorelowane są z miejscami uderzeń meteorytów. Jest więc możliwe, że różne hipotezy lepiej nadają się do tłumaczenia zjawisk geologicznych na różnych ciałach Układu Słonecznego.
Warto podkreślić, że powyższe hipotezy nie muszą się wzajemnie wykluczać i w większości proponowanych modeli wykorzystywane są elementy każdej z nich. Ponadto nie wszystkie DPM muszą powstawać w jednakowy sposób, możliwe są więc dowolne kombinacje dopuszczalnych czynników.