Nowy myśliwiec Fokkera D.XXI napędzany był silnikiem Bristol Mercury, a bombowiec Fokker T.V, inny produkt tego samego producenta, brytyjskiej firmy Bristol Aeroplane Company, silnikiem Bristol Pegasus, co zapewniało jednolitą obsługę. Silniki Hispano-Suiza wymagały zupełnie innych procedur obsługi i naprawy. Wojskowi specjaliści skrytykowali również zastosowane uzbrojenie, uznając je za niewystarczające w stosunku do zadań jakie stawiano przed samolotem. Fokker akceptując wszystkie zastrzeżenia doprowadził do podpisania 21 października 1937 roku kontraktu z LVA, na mocy którego wojsko zamówiło 36 egzemplarzy zmodernizowanej maszyny, oznaczonej jako G-1A. Dostawy samolotów miały zostać zrealizowane pomiędzy wrześniem 1938 roku a majem roku kolejnego.
4 lipca 1937 roku doszło do znacznego uszkodzenia prototypu. W trakcie kołowania po płycie lotniska doszło do uszkodzenia hamulców samolotu, który uderzył w drzwi jednego z hangarów. Tuż za krawędzią spływu skrzydła pękły obydwie belki kadłubowe, uszkodzono osłony silników oraz śmigła. Uszkodzenia odniosła również gondola załogi. Po naprawie, w połowie września tego samego roku wznowiono loty G.1. a sam samolot zaczął być intensywnie promowany w celu znalezienia zagranicznych nabywców nowej konstrukcji Fokkera.