Śpiew, taniec i muzyka thumb|Utwór łączący cechy soleá i bulería Najważniejszym i najstarszym wymiarem flamenco jest , czyli śpiew, który może wyrażać ból, , miłość, radość, , samotność, doświadczenie wykluczenia albo . We flamenco szczególne znaczenie ma , czyli „śpiew głęboki”, odznaczający się dramatycznym charakterem, silną ekspresją, melizmatyką, mikrotonowymi załamaniami głosu i dużym napięciem emocjonalnym. Obok niego wymienia się lżejsze lub pośrednie odmiany śpiewu, określane jako i cante intermedio, choć podział ten nie zawsze jest rozumiany identycznie.
Taniec flamenco łączy pracę rąk, dłoni i palców z ruchem tułowia oraz bardzo precyzyjną, rytmiczną pracą stóp, określaną m.in. jako lub taconeo. Występ flamenco nie jest wyłącznie odtworzeniem ustalonego układu, ponieważ ważną rolę odgrywają improwizacja, indywidualna ekspresja i reagowanie wykonawców na siebie nawzajem. W tradycji flamenco ważne jest pojęcie duende, rozumiane jako szczególny stan natchnienia, napięcia i emocjonalnej intensywności wykonania.